Ervaringen van lotgenoten
Marieke (25) moeder van Elvira (8): Ik was met zeventien jaar erg jong toen ik mijn eerste kind verwachtte. De eerste maanden was ik stikzenuwachtig. Ik durfde niets tegen mijn ouders te vertellen. Eigenlijk heb ik lange tijd gedaan alsof er niets aan de hand was en rookte ik als een ketter. Ergens wist ik wel dat het niet goed was, maar het drong niet echt tot me door. Mijn moeder zag op een gegeven moment dat ik zwanger was en is meteen met me naar een verloskundige gegaan. Ik was toen al zes maanden zwanger en mijn kindje was veel en veel te klein. Daar ben ik erg van geschrokken en ik ben meteen met roken gestopt. Desondanks is Elvira klein ter wereld gekomen. Ik maakte me daar nog niet zoveel zorgen om. Wat wist ik nou? Bij het consultatiebureau ben ik, toen ze vier was, gewezen op het feit dat ze wel erg klein bleef. Dat was vier jaar geleden. Elvira is uiteindelijk behandeld met groeihormoon. Ze is nu nog iets kleiner dan haar leeftijdsgenootjes, maar dat verschil zie je nauwelijks meer. Inmiddels hebben we na Elvira nog twee kinderen gekregen. Ik heb nooit meer gerookt en die twee kwamen flink groter en zwaarder ter wereld."
Anneke (36) moeder van Floris (6): " We hadden al een dochter en ik was zwanger van de tweede. Ik vond dat die zwangerschap anders verliep, maar ik kon er niet echt een vinger opleggen, want ik voelde me verder gewoon goed. De bevalling was echt een makkie, omdat onze zoon erg licht en klein ter wereld kwam. Vooral omdat onze dochter veel zwaarder en groter was bij de geboorte, heb ik erop aangedrongen dat Floris meteen onderzocht moest worden. Er kon niets gevonden worden. Ik ben ook nog onderzocht, maar ook daar is niets uitgekomen. De placenta was weliswaar klein, maar zag er verder goed uit. Floris haalde de achterstand in lengte en gewicht nooit in. Toen hij drie was, was hij echt veel kleiner en ieler dan de meeste kinderen op de crèche. Via het consultatiebureau zijn we toen bij een kinderarts terechtgekomen. Die heeft Floris nogmaals onderzocht, maar kon ook niets vinden. Van de arts hoorde ik voor het eerst de term SGA. We hebben uitleg gekregen over een groeihormoonbehandeling. In eerste instantie zag ik dat niet zo zitten. Je kind wordt daardoor toch meer patiënt. Maar toen ik hoorde dat hij op volwassen leeftijd ook echt erg klein zou zijn, heb ik me over de bezwaren heen gezet.. Ik zou niet willen dat hij me later verwijt dat ik niet ingegrepen heb. Floris is inmiddels zes. Hij behoort nog steeds tot de kleinsten van de klas, maar is niet meer de allerkleinste. Je merkt dat ook aan hem. Hij heeft meer bravoure. De verwachting is dat hij de komende jaren de achterstand goed gaat inhalen. Wij hebben nog een kindje gekregen dat bij de geboorte weer een normale lengte en gewicht had. Tijdens die derde zwangerschap heb ik wel vaker gecontroleerd, maar er is nooit iets vreemds gevonden."