Persoonlijke verhalen
Suffe ouwe tante
Rita (42): "De laatste vier jaar voelde ik me niet lekker in mijn vel zitten. Ik dacht steeds dat het kwam omdat ik op 36-jarige leeftijd een kind had gekregen. De vermoeidheid was groot. Ik kon me vaak niet lang concentreren en had van die kleine klachtjes die ik voortdurend schoof onder het excuus 'je bent nu eenmaal een oude moeder'. Dat kreeg ik ook bevestigd door de huisarts. Het vreemde dikker worden, vooral rond mijn buik, werd ook op leeftijd geschoven. Net zoals een onvoorspelbare cyclus.
Totdat ik er vreemde hoofdpijnen bij kreeg. Een kennis van mij die arts is, ging doorvragen en vond dat ik echt naar een internist moest gaan. Vanaf dat moment is alles in een stroomversnelling geraakt. Uit bloedonderzoek bleek dat verschillende hormoonfuncties niet goed of helemaal niet werkten. Uiteindelijk is vast komen te staan dat ik een goedaardig gezwel in mijn hoofd heb. Het groeit niet, maar de hypofyse zit wel compleet in de verdrukking. Alles is getest. Ook groeihormoon. En ik word nu sinds anderhalf jaar behandeld om alle hormonen weer op peil te brengen. Ik zag aanvankelijk best op tegen de behandeling, maar ik kan nu wel van de daken schreeuwen hoe blij ik ben dat dit probleem is gevonden. Ik ben niet meer die suffe ouwe tante waarvoor ik mezelf versleet. Ik voel me tien keer fitter, alerter en heb weer lol in dingen."
Mopperende thuiszitter
Ben (33) "Zo'n 15 jaar geleden zat ik met een stel vrienden in botsautootjes op een kermis. We probeerden zo hard mogelijk de ander te raken. Ik ging even naar de kant om nieuwe muntjes te halen. Net toen ik aan het uitstappen was, gingen de autootjes weer werken en ramde een vriend mij keihard. Ik viel uit het autootje met mijn hoofd op een rand. Naderhand hoorde ik dat ik met de ambulance naar het ziekenhuis ben vervoerd, omdat ik buiten westen was. Na anderhalve dag werd ik met enorme hoofdpijn wakker in het ziekenhuis. Uiteindelijk is het goed afgelopen. Tien jaar lang heb ik nauwelijks aan dat ongeluk gedacht.
Het kwam weer boven toen ik aan het dokteren was, omdat ik me steeds slechter ging voelen. Van een actieve sporter was ik een mopperende thuiszitter geworden. Niks lukte me nog. Ik moest me vaak ziek melden op mijn werk omdat ik het echt niet trok. De huisarts besloot uiteindelijk om me door te verwijzen naar een internist. Die kwam ook niet meteen op een beschadigde hypofyse. Maar hij zag wel uit onderzoeken dat mijn hormoonspiegels niet klopten. Er is een MRI gemaakt van mijn hoofd. Daar kwam niets uit. En toen volgde de vraag of ik ooit hersenletsel had gehad. Dat moesten die botsautootjes zijn geweest. Er is vast komen te staan dat ik onder andere geen groeihormoon meer aanmaak. Ik word nu een jaar of vier behandeld en ben langzamerhand weer die actieve Ben geworden. Ik heb weer lol in dingen, maar die botsautootjes… daar ga ik nooit meer in.